LUST FOR BUST (or: Suicide is for Sissies) Ik zou langs deze weg de onbekende van harte willen bedanken die op 26 juli jongstleden in het Zuiden van Frankrijk onder een hogesnelheidstrein, die net naar het Noorden vertrok, is gesprongen. Kamagurka diende zodoende een andere trein te nemen en die passeerde met drie uur vertraging alsnog in Avignon, waar ik opstapte en wonderwel pal naast de Kamalmanakmeester belandde. Voor het eerst sinds ik in het midden van de jaren tachtig uit Gent ben verhuisd voerden we weer een gesprek van langer dan vier uur en over vierduizend onderwerpen. Uit puur menslievendheid deed Kama me ten slotte zijn noodrantsoen van de Franse Spoorwegen cadeau. De gemiddelde Afghaanse vluchteling zou het hebben afgewezen vanwege volstrekt oneetbaar, ik begon met de verpakkingen, daarna at ik de rest. De keuze en de kwaliteit van voedsel heeft hem en mij altijd verdeeld. Makrobioot tegen fundamentalistische carnivoor. Correctie: omnivoor. Zeker die middag, aan topsnelheid door de Provence scheurend. In ruil voor het rantsoen vroeg Kama me wat ik zelf nooit had durven voor te stellen.

Of ik een tekstje wilde schrijven bij het Kamalmanakschilderij dat hoorde bij mijn verjaardag, 27 augustus? Ja. Hierbij: 'We zien een persoon van middelbare leeftijd met trotse Romeinse trekken en een stuntelige, zij het verklaarbare tatoeage. Onze kerel kijkt zo trots omdat hij zijn zelfmoordpoging wél heeft overleefd. Zijn armen, zijn benen, zijn bekken en zijn middenrif liggen nog altijd ergens aan de Côte D'Azur te zonnen. Maar wat hijzelf van belang vindt, behalve zijn kop, dat heeft hij naar huis meegebracht en benoemd. Hij houdt van ('hartje') zijn bust. Het gaat dus om een collega-Waaslander, met navenant spraakgebrek. Wij noemen allemaal onze borst 'bust'. Wij zeggen ook 'wust' en 'dust' in plaats van worst en dorst. Wij vallen beworsteloos en wij situeren Oostende aan de Belgische Korst. Ook de bretellen van de man zijn bij de zelfmoordpoging door de aanstormende trein in tweeën gesneden. Hij gebruikt ze thans om zijn oksels op te houden. Ongelukkig is de man niet. Zijn blik en onderstel bewijzen dat hij zijn droom heeft waargemaakt. Hij is eindelijk fulltime pion in een levend schaakspel in het stadspark van Erpe-Mere. Zijn enige overblijvende droom is een lucratieve transfer naar het levende Ganzenbord in het Parc Güell van Barcelona, waar pionnen het duizenddvoudige verdienen van hun Vlaamse tegenhangers en waar ze als bijverdienste beroepsbeffer mogen spelen in het bordeel voor dwerginnen in de kelders van de Sagrada Família van Gaudí. Als een van die dwerginnen, overmand door lorst ('lust') zijn naam vraagt, antwoordt hij iets onverstaanbaars. Pas als ze haar geslachtsdeel weer van zijn mond heeft verwijderd, zegt hij, zo klaar en duidelijk als pompwater: 'Keizer Augorstus.' Waarna het schepseltje, rorsteloos van ongeblorste lorst, hem met haar tweede mondje korst en sorst.                                                 

Tom Lanoye, 15 augustus (Moederdag) 2009, Antwerpen