Tekstje bij Born Deaf

Weinigen zullen mij geloven maar ik ben inderdaad doof geboren, dit in tegenstelling tot mijn sympathieke Mechelse collega Ludwig Van Beethoven, die doof gestorven is, en zodoende zijn eigen einde niet heeft horen aankomen. Dit prachtige kunstwerk van Kamagurka mag zondermeer retro-visionair worden genoemd, wat helemaal niet hetzelfde is van later alles op voorhand weten, want dat kan iedereen. Het kleinste kind. Ikzelf bijvoorbeeld, om er nu maar een voor mijn vuist te noemen. De gelijkenis met de kleine ondergetekende is hier treffend. Boze tongen noemden mij Flappie toen ik een intelligent klein kindje was, omdat mijn oren toen al opvallend wijd uiteen en dus heel stereofonisch aan weerszijden van mijn hersens ingeplant stonden. Later, toen ik een wereldberoemde muzikant en producer werd,  ja, gevierd tot ver buiten de landsgrenzen van Zottegem en Velzeke, ja toen dus hebben die oren mij gouden diensten bewezen, al was het maar als besparing op de aanschaf van dure koptelefoons.

Op dit werk van Kama - ik mag eigenlijk Luc zeggen , maar ik doe dat niet want dan begint hij misschien Jean tegen mij te zeggen en waar eindigt zulks? - van Kama dus , zien we dat er groene ideeën uit het hoofd van zijn onderwerp ontspruiten. Ik had ook ontspringen kunnen schrijven, maar spruiten is meer om te lachen, vind ik. Ook dat is alweer retro-visionair: vijftig jaar voor Pater Versteylen had ik namelijk ook al groene ideeën. Zo vond ik het op zestienjarige leeftijd al not done van met een tweetakt te rijden en kocht ik meteen een Honda viertakt en rookte ik Groene Michel zonder filter in de plaats van mijn ouders en van Belga Filter omdat die vuile filters dan op straat terecht kwamen. Weinig mensen weten dat nog.

Met andere woorden: ik vind het een heel mooi schilderij.

Jean Blaute- geboren op 1 maart 1952